Norskfaget

Læreplanen i norsk etter Kunnskapsløftet har fått mykje kritikk, og mange hevdar den er for omfattande, utflytande og ambisiøs. Blant anna hevde Gunnar Skirbekk, som er ein av kritikerane og har nylig ytra sine meiningar i ein kronikk i BT, at «Utdanningsdirektoratet har ikkje levd opp til ansvaret sitt. Dei leverer høgttravande og innhaldstom pedagogisk retorikk og stiller urealistiske krav til elevane i norskfaget.» Planen skal nå reviderast og ein arbeidsgruppe har lagt fram sitt forslag.

I følgje læreplanen, har eg blitt undervist med denne planen sidan ungdomsskulen. Eg synes norskfaget er ganske stort, og at det har ein del tema som ein heller burde tatt i historie- eller religion faget. Faget blir for omfattande og ambisiøst. Norsk for meg handlar om litteratur og det norske språket.

Norskfaget må kunne fange interessene til dagens elever. Det er svært mange elever som ikkje meistrer sjanger som kåseri, novelle eller essay. Kanskje fordi det er mange elever som føler dei ikkje får bruk for disse sjangrane etter skulen. Ein burde ha med emnar som interesserer elever i dag, emnar som elevane bruker daglig og som dei føler dei får bruk for i framtida. Emnar som; blogg, dramatisering, animasjoner, film- og spillanmeldelser, lese eller delta i debatter som er tidsrelevante i dag og som interesserer elevene. Sidan det er mange elever som synes mange sjanger i norskfaget er kjedelig, går det ann å erstatte dei med eksempla ovanfor. Eller det går ann og kombinera dei med nye og meir moderne sjanger. Det er mye som kan gjørast for å gjøre norskfaget meir interessant og moderne for dagens elever.

Litteratur etter 1980

I det siste har vi sett på litteratur frå tida etter 1980. Vi har lest romanen Kjærlighet av Hanne Ørstavik (1997) og sett på korte utdrag av andre tekstar. Ein av desse tekstane var eit utdrag av romanen ProfessorAndersens natt av Dag Solstad (1996). Denne romanen handlar om ein middelaldrande einsam professor som feirar jul alene. Han får julepresangar av familie medlemmer, men ikkje noko besøk. I løpet av kvelden drikker han og filosoferer over kvifor det feirast jul, han tenkjer på Jesus Kristus og trur ikkje noko særleg om det. Seinare på kvelden ser han inn vindauga til naboane. Han oppdagar en ung vakker kvinne som han beundrar. Plutselig dukka det opp enda en skygge og Professoren antar det er ein mann. Professoren trur han ser kvinna bli kvelt og drepen. Han skunder seg til telefonen, men nøler med å ringe til politiet.

Eg trur temaet handlar om at I stadet for å prøve å gripe inn i situasjonar, senk han inn i seg sjølv og ender opp som tilskuvar til verkelegheitene omkring seg. Professoren ringer ikkje til politiet fordi han er redd dei ikkje skal tru på han, men samtidig så er han ikkje sikker på kva han såg. Enda eit tema som er tatt opp er mennesket og meininga med livet. Professoren trur ikkje på Jesus Kristus, og tenkjer at; hadde det ikkje vore for Jul, hadde denne julenatta vore enda ein vanlig og kjedelege dag.

Utdraget av romanen representerer litterære tendensar frå eksistensialisme, som er ein filosofisk bevegelse som fokuserer på det konkrete individets eksistens. Professor Andersens natt tar opp spørsmål som gjelder livets meiningar. Professoren lurer på kva som er meininga med livet, han tenker på Jesus sin tid og lurer på kva som er vitsen med Jula. Han meiner også at hadde ikkje dette ritualet vore, hadde denne dagen vore heilt normal.

Viss eg skal døma ut i frå dette utdraget vil eg nok sei at teksten var ganske treg og kjedelig. Det skjedde ikkje noko spennande utan om når han trur han ser ein kvinne blir drepen. Og i tillegg så gjer han ikkje noko med det. Han nøler med å ringe til politiet, og du sit igjen med ein ganske irriterande følelse overfor professoren.